- De vragen van FOVIG aan... -

De vragen van FOVIG aan...

Luc Deketelaere (LD) is voorzitter van het collectief overleg van Ons Erf (UNIE-K) in Brugge. Chris Govaert (CG) is daar verantwoordelijke voor zorgstrategie. We leggen hen een aantal vragen voor uit een vaste lijst. Ze kiezen zelf welke vragen ze willen beantwoorden. Maar ieder beantwoordt ook de vragen van de ander. Tenslotte leggen we hen drie vaste vragen voor.

Wat is je belangrijkste toetssteen om een beslissing te nemen/advies te geven voor de voorziening?

(CG) In ons beleid checken we steeds de impact op verschillende gebieden. Vanzelfsprekend zijn de cliënten de eerste toetssteen: worden zij hier beter van? De mensen die hier werken zijn de tweede norm. We willen als voorziening immers een aantrekkelijke werkgever zijn. De organisatie is een derde afwegingsfactor. Het kan niet verbazen dat de betaalbaarheid van de zorg daarin een onderdeel is. Tenslotte, en misschien minder voor de hand liggend, is de impact van de beslissing op de regio en het regionale veld van de zorg. Daarin vult Ons Erf een specifieke niche en is haar werking zelfs een beetje specialistisch.

(LD) De bewoners moeten het goed stellen. Het collectief overleg is de link tussen de bewoners en de voorziening, met alle problemen en op alle niveaus. Een aspect daarvan is zeker ook de personeelsomgeving. De frequente personeelswissels maken het de bewoners niet gemakkelijk. In belangrijke mate wordt dit bepaald door de tekorten in het overheidsbeleid daaromtrent.

(CG) De natuurlijke personeelsuitstroom is groot. De reden ligt bij de omgekeerde leeftijdspiramide bij het personeel. De voorziening zoekt met andere aanbieders dit in de regio aan te pakken.

zorgcentrum 335.jpg

 

De band met je eigen kind in de voorziening is daarbij zeker ook een stimulans, al overstijg je in het collectief overleg dat individuele aspect (LD)

 

Wat is je dierbaarste realisatie door het collectief overleg/door de voorziening?

(CG) Ik stel vast dat we al dertig jaar, ook met verschillende meningen, door dezelfde deur kunnen. De verstandhouding, het vertrouwen zijn altijd bewaard gebleven, zowel individueel als collectief. Er is een sfeer tussen collectief overleg en voorziening waarbij je kan blijven zeggen wat je denkt. De stijl waarin het gezegd wordt, is dan minder belangrijk. We kunnen mekaar nog steeds oprecht in de ogen kijken.

(LD) Die goede verstandhouding is inderdaad belangrijk. We kunnen de vinger op problemen leggen en daarbij ook aantonen hoe die problemen voelen. Een mooi aspect daarbij is dat er elk jaar opnieuw een groot en breed contact is tussen de voorziening en het brede sociale weefsel van de gebruikers. Niet alleen ouders maar ook broers en zussen, andere familie en omgeving zijn welkom op zo een avond.

(CG) Vertrouwen bouw je op. Mekaar oprecht in de ogen kunnen kijken, verdien je. Door te doen wat je zegt en je erop te laten aanspreken. In een respectvolle manier van omgaan met mekaar.

 

Wat zou je doen stoppen als verantwoordelijke binnen de voorziening/voorzitter van het collectief overleg?

(CG) De dag dat ik voel dat ik geen meerwaarde meer kan aanbrengen en/of de energie mis om die meerwaarde te realiseren, lijkt me een teken om te stoppen. Bij aanvang heb ik vooral op energie gewerkt. Nu is die energie nog altijd hoog maar merk ik dat kennis en ervaring fundamenteel bijdragen. Strategisch denken, inzicht en aanvoelen hebben aan belang gewonnen.

(LD) Chris weet perfect waarover het gaat. Als voorzitter van het collectief overleg heb ik daar veel respect voor. Ik werk voor het collectief overleg vanuit de vaststelling dat je daarvoor verkozen bent. Je vertrekt vanuit dat draagvlak en voegt daaraan je eigen kracht en betrokkenheid toe. De band met je eigen kind in de voorziening is daarbij zeker ook een stimulans, al overstijg je in het collectief overleg dat individuele aspect.

Waar ik ook kom, ontmoet ik mensen. Die ontmoeting maakt de plek mooi (CG)

Lijkt de voorziening nog op wat er vroeger was?

(LD) Er is heel wat veranderd. Ons Erf is zeker niet meer wat het vroeger was. De invoering van de persoonsvolgende budgetten heeft ook invloed gehad op de mentaliteit en verandert gebruikers en voorziening. Zo was je vroeger als ouder blij dat je een plaats had in een voorziening. Je kon terecht uitgaan dat alle nodige zorgen werden aangeboden. Nu krijgt heel wat het uitzicht van een bedrijfsmatige aanpak. In de raad van bestuur is dat goed te merken. Dat weegt op ouders en op personeel. Elke zorgaanbieder moet bijvoorbeeld nu een marketingteam hebben om cliënten aan te trekken.

(CG) Ik ben in 1986 in Ons Erf begonnen, een beetje als een pionier. Die omgeving is nu niet meer te herkennen. Destijds kon je als voorziening, wanneer er een plaats vrij was, kiezen wie er binnen kwam. Je koos in functie van homogeniteit van voorziening en leefgroep.
We dachten in januari 2017 voorbereid te zijn op de veranderingen. De impact was echter groter dan we hadden verwacht. Zo hadden we die eerste maand al drie overlijdens waarvoor niet onmiddellijk nieuwe cliënten waren. We zijn als voorziening uit onze comfortzone geschud. We moeten nu inderdaad veel actiever klanten werven. Ook voor de medewerkers is dit een nieuwe realiteit. Toch kregen we recent een enorm compliment van ouders op zoek naar een plaats voor hun kind: jullie zijn de eersten die naar de zorgnood vragen en niet naar ons beschikbare budget.

 

Welk talent zou je graag toevoegen aan je equipe (voorziening/collectief overleg)?

(LD) In ons klein collectief overleg stel je vast dat slechts een heel beperkt aantal leden actief meedenken. De anderen volgen wel maar komen weinig tussen. De ingewikkeldheid van de materie is daaraan niet vreemd.  Bij de volgende verkiezingen willen we graag meer mensen betrekken. Als collectief overleg heb je nood aan personen die zich willen en kunnen inzetten en die mondig zijn om in gesprek te gaan met de voorziening.

(CG) Ik zou graag een helderziende toevoegen aan onze equipe. Er komt zoveel op ons af waarvan we de impact nu niet of onvolledig kunnen inschatten. Een helderziende zou een aanwinst zijn.  Voor het collectief overleg zou het een extra zijn mocht er iemand kunnen bijkomen die ook in de cijfers thuis is.

(LD) Kunnen we een overleg organiseren tussen bijvoorbeeld de teamcoaches en een vertegenwoordiging van het collectief overleg?

 

Waaruit zou een perfecte dag op de voorziening bestaan?

(LD) Actief en betrokken bezig zijn met de cliënt is essentieel, rekening houdend met de capaciteiten. Want stress bij de cliënt is ook een belangrijke bedreiging. En zeker nodig voor een perfecte dag is ‘goed eten’! Maar dat is in orde. Geregeld ‘naar buiten gaan’ lijkt ook wel meerwaarde te brengen.

(CG) We proberen de mogelijkheden te maximaliseren en de gevolgen van de beperking te minimaliseren. In dat perspectief willen we de cliënten kansen en ervaringen meegeven.

Wat is je favoriete plek in de voorziening?

(LD) De bossen en het park waar er wordt paard gereden is een uitgelezen plek.

(CG) Ik zou ‘de ontmoeting’ als mijn favoriete plek benoemen. Waar ik ook kom, ontmoet ik mensen. Die ontmoeting maakt de plek mooi. ‘De ontmoeting’ is ook de naam van het intranet van Ons Erf.

 

Wat is de relatie tussen de naam van de voorziening en haar kwaliteiten?

(LD) Ik weet niet waar de naam vandaan komt. Er is wel een mooie anekdote over. Ikzelf ben ooit op een BBQ op de voorziening onwel geworden en vanuit Ons Erf afgevoerd naar het ziekenhuis. Uiteindelijk was het niet zo ernstig. Bij het ontslag uit het ziekenhuis vroeg een verpleegster: “Woon je op een groot erf?”. Ik keek verbaasd. Ze antwoordde: “Bij aankomst zei je dat je hartkloppingen kreeg op ons erf”.

(CG) De oorspronkelijke naam van de voorziening was PIDO, provinciaal instituut voor diep oligofrenen. Tien jaar later werd er gelukkig een nieuwe naam gezocht en kwam de symboliek van een woonerf boven. Het is een plek waar mensen wonen en leven, waar anderen welkom zijn maar zich wel moeten aanpassen aan de bewoners. Bij de overgang in Unie-k werd de verbondenheid in de fusie uitgedrukt door unie en staat de k voor kwetsbare mensen en kwaliteit.

 

Wat doet je voortgaan als lid van het directieteam van de voorziening/voorzitter van het collectief overleg?

(LD) Zolang ik kan bijdragen aan het geluk en welzijn van de bewoners, zal ik mijn steentje blijven bijdragen.

(CG) Energie en meerwaarde  zijn mijn drijfveren. Die ontstaan vanuit een gedrevenheid om de wereld beter te maken, beetje bij beetje. Elke dag ervaar ik dat onze cliënten magie realiseren.

 

Georges Goffin

IMG_7017 - kopie (2).jpg

Luc Deketelaere (LD) is voorzitter van het collectief overleg van Ons Erf (UNIE-K) in Brugge. Chris Govaert (CG) is daar verantwoordelijke voor zorgstrategie. We leggen hen een aantal vragen voor uit een vaste lijst. Ze kiezen zelf welke vragen ze willen beantwoorden. Maar ieder beantwoordt ook de vragen van de ander. Tenslotte leggen we hen drie vaste vragen voor.

Wat is je belangrijkste toetssteen om een beslissing te nemen/advies te geven voor de voorziening?

(CG) In ons beleid checken we steeds de impact op verschillende gebieden. Vanzelfsprekend zijn de cliënten de eerste toetssteen: worden zij hier beter van? De mensen die hier werken zijn de tweede norm. We willen als voorziening immers een aantrekkelijke werkgever zijn. De organisatie is een derde afwegingsfactor. Het kan niet verbazen dat de betaalbaarheid van de zorg daarin een onderdeel is. Tenslotte, en misschien minder voor de hand liggend, is de impact van de beslissing op de regio en het regionale veld van de zorg. Daarin vult Ons Erf een specifieke niche en is haar werking zelfs een beetje specialistisch.

(LD) De bewoners moeten het goed stellen. Het collectief overleg is de link tussen de bewoners en de voorziening, met alle problemen en op alle niveaus. Een aspect daarvan is zeker ook de personeelsomgeving. De frequente personeelswissels maken het de bewoners niet gemakkelijk. In belangrijke mate wordt dit bepaald door de tekorten in het overheidsbeleid daaromtrent.

(CG) De natuurlijke personeelsuitstroom is groot. De reden ligt bij de omgekeerde leeftijdspiramide bij het personeel. De voorziening zoekt met andere aanbieders dit in de regio aan te pakken.

zorgcentrum 335.jpg

De band met je eigen kind in de voorziening is daarbij zeker ook een stimulans, al overstijg je in het collectief overleg dat individuele aspect (LD)

Wat is je dierbaarste realisatie door het collectief overleg/door de voorziening?

(CG) Ik stel vast dat we al dertig jaar, ook met verschillende meningen, door dezelfde deur kunnen. De verstandhouding, het vertrouwen zijn altijd bewaard gebleven, zowel individueel als collectief. Er is een sfeer tussen collectief overleg en voorziening waarbij je kan blijven zeggen wat je denkt. De stijl waarin het gezegd wordt, is dan minder belangrijk. We kunnen mekaar nog steeds oprecht in de ogen kijken.

(LD) Die goede verstandhouding is inderdaad belangrijk. We kunnen de vinger op problemen leggen en daarbij ook aantonen hoe die problemen voelen. Een mooi aspect daarbij is dat er elk jaar opnieuw een groot en breed contact is tussen de voorziening en het brede sociale weefsel van de gebruikers. Niet alleen ouders maar ook broers en zussen, andere familie en omgeving zijn welkom op zo een avond.

(CG) Vertrouwen bouw je op. Mekaar oprecht in de ogen kunnen kijken, verdien je. Door te doen wat je zegt en je erop te laten aanspreken. In een respectvolle manier van omgaan met mekaar.

 

Wat zou je doen stoppen als verantwoordelijke binnen de voorziening/voorzitter van het collectief overleg?

(CG) De dag dat ik voel dat ik geen meerwaarde meer kan aanbrengen en/of de energie mis om die meerwaarde te realiseren, lijkt me een teken om te stoppen. Bij aanvang heb ik vooral op energie gewerkt. Nu is die energie nog altijd hoog maar merk ik dat kennis en ervaring fundamenteel bijdragen. Strategisch denken, inzicht en aanvoelen hebben aan belang gewonnen.

(LD) Chris weet perfect waarover het gaat. Als voorzitter van het collectief overleg heb ik daar veel respect voor. Ik werk voor het collectief overleg vanuit de vaststelling dat je daarvoor verkozen bent. Je vertrekt vanuit dat draagvlak en voegt daaraan je eigen kracht en betrokkenheid toe. De band met je eigen kind in de voorziening is daarbij zeker ook een stimulans, al overstijg je in het collectief overleg dat individuele aspect.

Waar ik ook kom, ontmoet ik mensen. Die ontmoeting maakt de plek mooi (CG)

Lijkt de voorziening nog op wat er vroeger was?

(LD) Er is heel wat veranderd. Ons Erf is zeker niet meer wat het vroeger was. De invoering van de persoonsvolgende budgetten heeft ook invloed gehad op de mentaliteit en verandert gebruikers en voorziening. Zo was je vroeger als ouder blij dat je een plaats had in een voorziening. Je kon terecht uitgaan dat alle nodige zorgen werden aangeboden. Nu krijgt heel wat het uitzicht van een bedrijfsmatige aanpak. In de raad van bestuur is dat goed te merken. Dat weegt op ouders en op personeel. Elke zorgaanbieder moet bijvoorbeeld nu een marketingteam hebben om cliënten aan te trekken.

(CG) Ik ben in 1986 in Ons Erf begonnen, een beetje als een pionier. Die omgeving is nu niet meer te herkennen. Destijds kon je als voorziening, wanneer er een plaats vrij was, kiezen wie er binnen kwam. Je koos in functie van homogeniteit van voorziening en leefgroep.
We dachten in januari 2017 voorbereid te zijn op de veranderingen. De impact was echter groter dan we hadden verwacht. Zo hadden we die eerste maand al drie overlijdens waarvoor niet onmiddellijk nieuwe cliënten waren. We zijn als voorziening uit onze comfortzone geschud. We moeten nu inderdaad veel actiever klanten werven. Ook voor de medewerkers is dit een nieuwe realiteit. Toch kregen we recent een enorm compliment van ouders op zoek naar een plaats voor hun kind: jullie zijn de eersten die naar de zorgnood vragen en niet naar ons beschikbare budget.

 

Welk talent zou je graag toevoegen aan je equipe (voorziening/collectief overleg)?

(LD) In ons klein collectief overleg stel je vast dat slechts een heel beperkt aantal leden actief meedenken. De anderen volgen wel maar komen weinig tussen. De ingewikkeldheid van de materie is daaraan niet vreemd.  Bij de volgende verkiezingen willen we graag meer mensen betrekken. Als collectief overleg heb je nood aan personen die zich willen en kunnen inzetten en die mondig zijn om in gesprek te gaan met de voorziening.

(CG) Ik zou graag een helderziende toevoegen aan onze equipe. Er komt zoveel op ons af waarvan we de impact nu niet of onvolledig kunnen inschatten. Een helderziende zou een aanwinst zijn.  Voor het collectief overleg zou het een extra zijn mocht er iemand kunnen bijkomen die ook in de cijfers thuis is.

(LD) Kunnen we een overleg organiseren tussen bijvoorbeeld de teamcoaches en een vertegenwoordiging van het collectief overleg?

 

Waaruit zou een perfecte dag op de voorziening bestaan?

(LD) Actief en betrokken bezig zijn met de cliënt is essentieel, rekening houdend met de capaciteiten. Want stress bij de cliënt is ook een belangrijke bedreiging. En zeker nodig voor een perfecte dag is ‘goed eten’! Maar dat is in orde. Geregeld ‘naar buiten gaan’ lijkt ook wel meerwaarde te brengen.

(CG) We proberen de mogelijkheden te maximaliseren en de gevolgen van de beperking te minimaliseren. In dat perspectief willen we de cliënten kansen en ervaringen meegeven.

Wat is je favoriete plek in de voorziening?

(LD) De bossen en het park waar er wordt paard gereden is een uitgelezen plek.

(CG) Ik zou ‘de ontmoeting’ als mijn favoriete plek benoemen. Waar ik ook kom, ontmoet ik mensen. Die ontmoeting maakt de plek mooi. ‘De ontmoeting’ is ook de naam van het intranet van Ons Erf.

 

Wat is de relatie tussen de naam van de voorziening en haar kwaliteiten?

(LD) Ik weet niet waar de naam vandaan komt. Er is wel een mooie anekdote over. Ikzelf ben ooit op een BBQ op de voorziening onwel geworden en vanuit Ons Erf afgevoerd naar het ziekenhuis. Uiteindelijk was het niet zo ernstig. Bij het ontslag uit het ziekenhuis vroeg een verpleegster: “Woon je op een groot erf?”. Ik keek verbaasd. Ze antwoordde: “Bij aankomst zei je dat je hartkloppingen kreeg op ons erf”.

(CG) De oorspronkelijke naam van de voorziening was PIDO, provinciaal instituut voor diep oligofrenen. Tien jaar later werd er gelukkig een nieuwe naam gezocht en kwam de symboliek van een woonerf boven. Het is een plek waar mensen wonen en leven, waar anderen welkom zijn maar zich wel moeten aanpassen aan de bewoners. Bij de overgang in Unie-k werd de verbondenheid in de fusie uitgedrukt door unie en staat de k voor kwetsbare mensen en kwaliteit.

 

Wat doet je voortgaan als lid van het directieteam van de voorziening/voorzitter van het collectief overleg?

(LD) Zolang ik kan bijdragen aan het geluk en welzijn van de bewoners, zal ik mijn steentje blijven bijdragen.

(CG) Energie en meerwaarde  zijn mijn drijfveren. Die ontstaan vanuit een gedrevenheid om de wereld beter te maken, beetje bij beetje. Elke dag ervaar ik dat onze cliënten magie realiseren.

 

Georges Goffin