- Het sociaal ondernemerschap in de praktijk -

Het sociaal ondernemerschap in de praktijk

04/09/2017

Door  Evelyn De Baere

Operationeel directeur Ons Erf

Nu de persoonsvolgende financiering haar intrede heeft gedaan, zijn we als voorziening ook meteen een ‘sociaal ondernemer’ geworden. 

Als mensen voor de vuist weg gevraagd worden wat dat ‘sociaal ondernemerschap’ nu concreet inhoudt, dan merk ik dat er toch even moet nagedacht worden.  Ook ik kan niet meteen een concrete definitie geven en even googelen leert ook dat de vlag vele ladingen dekt.

 

Ik ga er vooralsnog van uit dat onze overheid een betrouwbare bron van informatie is en geen verspreider van fake news of alternative facts.  Daarom durf ik mij te baseren op de elementen die de portaalsite rond duurzaam ondernemen aanhaalt.

 

Een sociale onderneming wil aan een maatschappelijke uitdaging werken en wil ‘maatschappelijke winst’ creëren.  Ze speelt in op een sociale behoefte en doet dit op een ondernemende en marktgerichte manier.  En als klap op de vuurpijl genereert ze haar eigen inkomsten. 

Een goede ondernemer is bovendien klantgericht, levert kwaliteit, werkt hard en optimaliseert voortdurend.

 

Als ik dit alles bij elkaar optel, dan heeft dat sociaal ondernemerschap nogal wat gevolgen voor onze werking en bij uitbreiding voor de hele sector voor personen met een handicap.  Afgelopen met het voldaan op onze lauweren rusten.  Weg met het wachten tot er een plaats beschikbaar is om dan uit de vele gegadigden de meest geknipte (lees:  makkelijkste) kandidaat te kiezen.  Riebedebie de zekerheid van de subsidies.

 

Ik mag vooral hopen dat de ironie van bovenstaande paragraaf u niet ontgaan is.  Alsof wij voor de komst van de persoonsvolgende financiering rustig met z’n allen zaten te suffen. 

 

De zorg voor mensen met een beperking speelt volgens mij al zolang ze bestaat in op een maatschappelijke uitdaging.  Onder welke vorm ook, het doel is toch altijd geweest om mensen met een beperking een zo kwaliteitsvol mogelijk leven te laten leiden?  Dat die kwaliteit er in de loop van de decennia ontzettend is op vooruit gegaan is zeker.  Dat het ook op vandaag nog beter en meer geïntegreerd kan, is ook een feit.  Maar het zijn wel de organisaties en voorzieningen zelf die voor deze voortdurende vooruitgang hebben gezorgd.  Onze sector staat kritisch ten aanzien van zichzelf en zo hoort het ook. 

 

Nieuwe initiatieven kwamen er tot nu toe omdat de voorzieningen de vragen die op hen afkwamen op een goede manier wilden beantwoorden.  Telkens ze op hun eigen grenzen botsten, werden nieuwe vormen van ondersteuning in het leven geroepen.  Veel marktgerichter kun je niet worden. 

Ik ben ervan overtuigd dat onze sector er bij uitstek één is die van onderuit werd vorm gegeven.  Er moest geen marktonderzoek gebeuren om te zien waar de gaten in de dienstverlening zaten.  De hiaten werden je als het ware voor de voeten geworpen door de cliënten die je ondersteunde.  Het was een kwestie van er mee aan de slag te gaan om zo een steeds beter passende zorg te kunnen verlenen.  Wellicht ook een unicum:  dit alles werd vaak gerealiseerd door met de bestaande middelen creatief om te springen.

 

Als ik kijk naar de elementen die een onderneming tot een sociale onderneming maken, dan kan ik haast niet anders dan besluiten dat de voorzieningen voor personen met een handicap altijd al sociale ondernemers zijn geweest en het nu niet plots zijn geworden.

 

Wat in mijn ogen wel een groot verschil maakt is dat we heel wat van onze inkomsten vanaf dit jaar zelf moeten zien te genereren.  Natuurlijk is het bedrijfseconomisch denken niet nieuw voor ons.  Jaar na jaar moeten er kloppende begrotingen worden opgemaakt en moeten grote budgetten goed beheerd worden.  Ik denk dat veel bedrijfsleiders grote ogen zouden trekken als ze zouden zien hoe minutieus er binnen voorzieningen met de centen wordt omgesprongen.  Op dat vlak dus niets nieuws onder de zon.

 

Maar het is vooral de omslag naar de zorggebonden punten die vanaf nu zijn toegewezen aan de persoon met een handicap die het grote verschil maakt.  Zorggebonden punten die de voorziening samen met de cliënt verlaten, moeten zo snel als mogelijk terug aangezuiverd worden.  Dat maakt dat een nieuwe potentiële kandidaat niet meer enkel en alleen op zijn zorgvraag, maar ook op zijn budget en zijn punten wordt beoordeeld.  Het zou dan ook zonde zijn dat een systeem dat ontwikkeld werd om de persoon met een handicap meer regie over zijn leven te geven, er op termijn zou toe leiden dat onze sector niet meer in staat is om zichzelf steeds opnieuw uit te vinden.  Want hoe je het ook draait of keert, met het invoeren van het persoonsvolgend budget bestaat het risico dat de bestaande financiële solidariteit onder druk komt te staan. Net deze solidariteit liet vaak toe om vernieuwend uit de hoek te komen. 

 

Als een organisatie een echte sociale ondernemer wil blijven, dan staat ze voor de opdracht om de uitdagingen die de persoonsvolgende financiering met zich meebrengt te koppelen aan gefundeerde ethische uitgangspunten. Ethische uitgangspunten die vertrekken vanuit de zorgvraag van de cliënt.  Zo niet wordt ze een ondernemer in de enge zin van het woord en verliest ze haar grootste troef:  sociaal zijn.

 

Andere blogs

ondernemen_website.png

Het sociaal ondernemerschap in de praktijk

Lees meer...

Foto blog Annick.png

Over leiderschap op vandaag

Lees meer...

Opkomende evenementen

Andere blogs

Het sociaal ondernemerschap in de praktijk

Het sociaal ondernemerschap in de praktijk

Lees meer...

Over leiderschap op vandaag

Over leiderschap op vandaag

Lees meer...

Opkomende evenementen